Ubiegłoroczna edycja Festiwalu

Nowy projekt Mateusza Pospieszalskiego dla wielu słuchaczy może być zaskoczeniem. Ale w tym właśnie należy upatrywać genialności tego muzyka. W jego autentycznej wolności. W tym, że nie zamyka się w jednej stylistyce, tylko wciąż poszukuje czegoś nowego. Nie mogąc na szczęście zmienić absolutnie wyjątkowej i z miejsca rozpoznawalnej barwy swego saksofonu (albo głosu) potrafi za to o sto osiemdziesiąt stopni zmienić proponowaną nam muzyczną materię. W przypadku MP3 usłyszeć wszak można inspiracje klasykami jazzowych "szarlatanów" - Krzysztofem Komedą albo Ornette Colemanem! A tego, w takim wymiarze, nie spotkamy dotąd w całej wielowątkowej drodze Mateusza.

Club des Belugas

Club des Belugas jest jednym z czołowych projektów muzycznych w stylu lounge i nujazz w Niemczech, a nawet w Europie. To wyjątkowo kreatywne i intensywne połączenie współczesnego Europejskiego lounge i nujazz oraz brazylijskiego rytmu, swing i Afro-Amerykańskiego soul lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych.
Club des Belugas rozpoczął swą karierę w 2002 wydając swój pierwszy album pt: „Caviar at 3 a.m.”
W 2003 ukazał się drugi album Pt: "Minority Tunes“, który zawierał hity niemieckiej klubowej listy przebojów: “hiphip chinchin” i “Gadda Rio“.W roku 2006 Club des Belugas wzbogacił świat muzyki prawdziwym dziełęm sztuki, zatytułowanym “apricoo soul”. 12 płyta winylowa Pt: “Wildcats gotta move” znalazła się na 3 miejscu niemieckiej klubowej listy przebojów i nie schodziła z niej przez 8 tygodni. Zespół zrobił pierwszy na świecie legalny remix utworu Deana Martina “Mambo Italiano” autoryzowany przez Capitol/EMI i samą rodzinę Deana Martina. Utwory Club des Belugas zostały wykorzystane w takich reklamach, jak:
BMW, Mercedes-Benz, Lexus, Ford Mondeo, KIA Motors, Jaguar, Nivea, C&A, Landrover, Burlington, Hudson, Strenesse, The German National Soccerteam, CPD, Telekom Południowa Korea… Ponad 280 razy wykorzystywano ich utwory w rożnego rodzaju kompilacjach, między innymi: Hotel Costes 7, Brazilectro 6 & 8, Claude Challe presents, Saint Germain des Pres Café, Man Ray 4, Klassik Lounge 3, 4 & 5, Paparazzi, Café de Paris… Między czerwcem i wrześniem 2007 Club des Belugas dał 89 koncertów w Pekinie w Chinach.
Album “Apricoo Soul” został wybrany najlepszym albumem 2006 przez: http://www.shirokko.de/

W grze zespołu Osjan obecna jest niemalże cała światowa kultura muzyczna. W tej muzyce centralne miejsce zajmuje rytm - najbardziej pierwotny i obecny we wszystkich kulturach element muzyki, ale równie ważnym elementem jest tu cisza pomiędzy dźwiękami…
Celem poszukiwań Osjana zawsze były najbardziej podstawowe i uniwersalne elementy muzyki. Osjan to żywiołowość i nie mniejsza koncentracja. To prostota (wynikająca choćby z prostoty używanych akustycznych instrumentów) i niezwykle wyrafinowanie (płynące nie tylko z wirtuozowskich umiejętności muzyków).

Występują:
Jacek Ostaszewski – flety proste
Radek Nowakowski – bębny
Wojciech Waglewski – gitara

Martyna Jakubowicz - jest jedyną w swoim rodzaju wykonawczynią ballad,będących mieszaniną muzyki folk i blues, a także klasycznego,najlepszego rocka. Sama komponuje większość swoich utworów. Teksty,które śpiewa, są ciepłe, delikatne i refleksyjne, oparte na kobiecychemocjach, uczuciach i potrzebach. Pisze o miłości, samotności, nadziei,szukaniu prawdziwej więzi. Wyraża nasze ukryte myśli w niezwykle ciepłyi magiczny sposób. minęło już 30 lat, odkąd Martyna pierwszy raz pojawiła się na polskiej scenie. w tym czasie wydała 10 albumów ( dwaz nich Maquillage i Wschodnia wioska miały dobre recenzje w Rolling
Stone i Guitar layer). Początkowo występowała z gitarą akustyczną w klubach studenckich. Dość szybko zapracowała na tytuł "polskiej Joan Baez". Później współpracowała z Kasa Chorych i zespołem Krzak. To
spowodowało, że zaczęto o niej mówić jako o pierwszej damie polskiego bluesa. Właśnie z tego okresu pochodzą radiowe przeboje: "Znów będę wolna", "Gdzieś między", "Kłopoty to jej specjalność" i jej największy przebój - "W domach z betonu nie ma wolnej miłości". Potem towarzyszyli jej Rafał Rękosiewicz, Jerzy Piotrowski, Wojciech Waglewski, Mateusz Pospieszalski i wielu innych.

W tym roku mija 30 lat działalności artystycznej Martyny Jakubowicz.W kwietniu ukazała się się jej najnowsza płyta Te 30urodziny, gdzie inni wykonawcy śpiewają jej piosenki.Sa to m.in.Krzysztof Kiljański, Ewa Bem, Indios Bravos, Pogodno i inni. Aktualnie gra koncerty w akustycznym składzie Jan Gałach-skrzypce,Paweł Mikosz-bitara basowa,Łukasz Matuszyk-akordeon,Martyna Jakubowicz –gitara, wokal.

„Męska muzyka”, to projekt stworzony przez trzy muzyczne osobowości – Wojciecha Waglewskiego i jego synów: Fisza i Emade. Fisz, który napisał tu sześć z piętnastu tekstów piosenek, podgląda i opisuje te bardziej śmieszne (lub ciemne) strony życia „uczuciowego”... Sam też o nich w sześciu odsłonach na płycie tej śpiewa! A Wagiel, jakby „na kontraście”, spogląda „do siebie, do wewnątrz” i najzwyczajniej swym spokojnym głosem pociesza i podpowiada... Choć w tytułowym utworze wyznaje, że „męska muzyka to nie pocieszenie”, w innym z kolei („Dziób pingwina”), że „nie potrafi dawać rad”, jednak prościej i intymniej, a przy tym tak mocno, nie można już chyba w tej materii darować rad… Muzycznie zaś, chyba po raz pierwszy w historii, Waglowa nuta - Wojtek Waglewski jest kompozytorem prawie całego materiału - osadzona jest w muzyce amerykańskiej: Waitsie, bluesie, a nawet country! Jednak uwaga – ów Waits, blues i country, i nie wiem co tam jeszcze, nie wypierają a inspirują Waglewskich! Poza tym, każdy z Waglewskich zostaje sobą. I każdy ma już rozpoznawalny, bardzo własny styl. Uwaga druga - wszystko zostało nowocześnie i przestrzennie wyprodukowane przez Emade. Dlatego, prosimy zdecydowanie szukać analogii w brzmieniach („innych brzmieniach”) z nie tak odległym hitem Marysi Peszek niż z „innymi hitami” spotykanymi tu i ówdzie... Gdy zaś chodzi o samą orkiestrę, jest „domowo” i kameralnie. Wagli (Wojtka na gitarach i wokalu, Fisza na wokalu, Emade na perkusji) wspomagają tu jedynie Marcin Masecki (na pianinie - akustycznym i elektrycznym) oraz Bartek Łęczycki (na harmonijce ustnej). Udział zwłaszcza tego pierwszego - jednego z najoryginalniejszych młodych polskich pianistów jazzowych - jest „smaczkiem” płyty. Decyduje o nastroju całości. Tylko że Masecki nie gra jazzu. Bo „męska muzyka” to nie jest jazz, tylko pieśń, a czasem może tylko jedynie miniaturka, która bez pretendowania do jakichkolwiek rozwinięć, i tylko tak, potrafi ucieszyć, pocieszyć, a czasem zaniepokoić. Bez dwóch zdań spełnić swoje najintymniejsze i najbardziej tajemnicze zadanie...

Wspólne nagrania zrealizowali Maciej Maleńczuk i Wojciech Waglewski. Owoc tej współpracy nazwano „Koledzy”. Taki też tytuł ma jedna z kilku piosenek Wojciecha Waglewskiego: „Spotkałem się z kolegą / Bo kolega jest od tego / I wypada czasem spotkać się z nim” – zgodnie śpiewają obaj panowie, nieco podpowiadając, czym dla nich stało się to wydarzenie… Zderzenie tych dwóch osobowości, jak i zebrany na okoliczność tego spotkania repertuar, to mieszanka iście wybuchowa! Przywołajmy tylko niektóre „tropy tej płyty”: Światowe bluesy, Johnny Cash’a - "Ring of fire" i pieśni Stanisława Grzesiuka - "Bal na Gnojnej" , "Komu dzwonią”, "Niech żyje wojna”. Maleńczuk znany, mniej znany, najnowszy, lecz zawsze wyrazisty - piosenkowy albo pieśniarski..., wreszcie Waglewski znany nam doskonale – np. z „Bo Bóg dokopie”, albo z nowej muzyki do filmu Bogusława Lindy, ale i premierowy i z zupełnie nieznanym obliczem… Szykuje się murowany hit! Wielobarwny acz oszczędny, wręcz ascetyczny formalnie. Na linii pierwszej, niekiedy z rozrywką
prześmiewczą, radykalnie przyglądającą się i naszej „klasie politycznej”… Kiedy indziej z prawdziwymi songami – „ponad-klasowymi”, „ponad-politycznymi” i ujmującymi. Na płycie, prócz głosów i gitar Macieja Maleńczuka i Wojciecha Waglewskiego, parę razy usłyszeć też będzie można trąbki Antoniego „Ziuta” Gralaka i harmonijkę ustną Bartosza Łęczyckiego, najlepszego harmonijkarza 2005,2006 oraz 2007 w Polsce wg. czytelników kwartalnika „Twój Blues”. Koncerty „Kolegów” mają z założenia charakter swobodnej improwizacji, muzycznego spotkania. "Duety, bez użycia elektrycznego instrumentarium, często przybierają charakter muzycznej improwizacji, cechuje je żywiołowa, pełna emocji atmosfera. Każdy nasz koncert jest nową przygodą, nowym niezwykłym wyzwaniem" – mówi Wojtek o swych wystąpieniach z Maćkiem. Koncerty Maleńczuka i Waglewskiego to proste, akustyczne gitarowe granie, które obecnie powraca do łask w Europie i za Oceanem. Bardzo na luzie… Ale, gdy tylko Maleńczuk zaczyna śpiewać, gdy zaczyna gadać, wspominać, żartować, zmyślać - trochę o pieśniach, trochę o swoim życiu, zdajemy sobie sprawę, że obok Waglewskiego siedzi tego dnia jeden z najważniejszych, ostatnich polskich pieśniarzy... A gdy do głosu w solówkach gitarowych dochodzi Waglewski, nie ma wątpliwości, że przy Maleńczuku siedzi tego dnia piekielnie zdolny wirtuoz, o zdumiewającej intuicji i ogromnym doświadczeniu.